V2.0 - Picture by Nathan de Vries

A business card: that paper thingy you get shoved in your hands when someone smells money. In times of Pokens and MyNameIsE I needed a card which would last and gets attention. Futhermore, it has to be a card which reflects me: Analog Photography and Concept development.

The idea

Ideas always appear during the most random moments. The moment that gave me the idea for my card was when I just completed developing a roll of film. When checking the frames, I saw a photo with some text on it. Besides that, I was again amazed by the sharpness of the negative and this made me think: “Why don’t we use this stuff in displays, for text or something like that?” And that was the flash of inspiration: negative+text = business card.

I made the test version of a medium format film, also known as 120 film. I chose this format, because it’s the format I use most and because it represents me. The test immediately showed me the disadvantage of 120 film though: as it’s not recognized as a film negative by people who have never seen it before! So I dismissed these cards and produced some new ones. Since those are more recognizable due to their sprockets holes, I chose the 35mm format this time.

The second version. I made a new design in Illustrator and picked an old 35mm slr camera of my granddad (I normally don’t shoot 35mm, only 120 and 4×5) and shot 36 new business cards. The cards were a success and soon my first batch was gone. After a while, people even asked for new cards because they lost theirs. Cool! People like to have my business card! But the reason they lost the card was mainly because of the different, smaller size…

Version 3 with 2 frames.

So again I decided to redesign it. I developed the third and last version a little bit bigger so that the width of the card matches exactly the size of a normal business. It contains 2 frames next to each other now which also give space for more info and a bigger font size.

For the next version I’m thinking about inverting the design, so the cards will contain more transparency, but I’m not sure it will be readable enough.

How is it made?

First I made a canvas in Illustrator which was as big as the image on a 35mm film: 24mm x 36mm an put some text in it. When the design was finished I scaled the image as big as possible, filling my 26″ screen.

Then I did established my tripod with an analog 35mm camera. I used a Nikon F60 from about 1 meter distance of the screen, making sure the canvas on the screen was overlapping the image in the viewfinder. The zoom lens was completely zoomed in, because I didn’t want any distortion. I lit measurement while showing a 12% gray canvas on screen and put the aperture on 8.

Viral

The concept is a success. The photo of the card has gone viral through Flickr on various blogs. Half of the traffic I get on this blog is due to the card. Cardonizer, Pixelcurse, Squidoo, Creative Design Magazine, Abduzeedo and other blogs and magazines featured my card. Never thought such simple concept would reach so much people across the globe. I want to thank all the blogs for the massive exposure and I hope this blog post gave you a insight in the process behind the card.

Continu kijk ik om mij heen of er niet een alerte buurman is die ons in de gaten houdt, terwijl ik langs de bouwhekken loop voor dat ene gat in de omheining waar we doorheen kunnen. Hoe komen we binnen? Zullen we dan toch moeten klimmen? Ah, gelukkig, een gat. Ik zet mijn zware tas vol met fotografiespul op de grond en hijs mezelf door het gat heen. Mijn buddy geeft me ons spul aan en kruipt er vervolgens zelf ook doorheen. Terwijl ik over het terrein richting het gebouw sluip knerpen glasscherven onder mijn legerkisten.

De deuren aan de voorkant van het gebouw zijn allemaal dichtgespijkerd. Nou ja, dan toch maar klimmen door het lege raamkozijn. Eenmaal binnen vullen mijn neusgaten zich met de typische geur van betonrot, diverse schimmels en brak water. De geur die heel herkenbaar voor mij is. De geur van een ochtend vol verwondering, spanning en fotografie.

Zodra mijn ogen gewend zijn aan de duisternis van de tweede ruimte, neem ik de ruimte in mij op. Vragen als “wat is hier gebeurd?” en “hoe lang staat dit al wel niet leeg!?” schieten door mijn hoofd. Het sfeertje in deze kamer is raar. Het kleine beetje licht wat door een paar gaten in het plafond komt, draagt hier aan bij. Dit is het licht waar ik dit alles voor doe. Het licht dat wordt gebroken door vocht en stof. Het licht dat je alleen in gebouwen als deze vindt.

Na het verkenningsrondje wordt het tijd om de tassen erbij te pakken en de camera’s gereed te maken. Tijdens het rondje zijn me al verschillende dingen opgevallen waar ik wat mee wil doen en die passen bij het concept wat ik in mijn hoofd heb. In alle rust zet ik mijn camera neer op de plek waar het moet gebeuren. Het liefst werk ik zo traag mogelijk. Zo traag als het verval om mij heen, om de rust te bewaren. Het is het proces waar ik het voor doe. Het eindresultaat is op dit moment maar een bijzaak.

Na een uur of vier krijg ik trek in eten en besluiten we om van een welverdiende boterham, frisse lucht en zon te gaan genieten op het balkon. Na de betrouwbaarheid van het balkon te hebben gecheckt ga ik zitten op de smerige grond. Smerig is mijn broek toch al. Voor het eerst sinds binnenkomst praten mijn buddy en ik weer met elkaar. We bespreken wat ons fascineerde en wat we hebben vastgelegd.

Eenmaal terug in het gebouw doe ik een laatste ronde om te kijken of ik niet een interessant shot ben vergeten, want het is de eerste en waarschijnlijk laatste keer dat ik hier zal komen. In Nederland gaat namelijk alles wat geen waarde of functie heeft tegen de vlakte, om ruimte vrij te maken voor wat nieuws.

Compleet ‘zen’ en smerig gaan we weer door het raamkozijn, over het glas en door het hek naar buiten. Op straat zijn we terug in een andere wereld. Een hele andere wereld dan daarbinnen, de ruimtes met enkel achteruitgang en verval.

Ten eerste wat is een idee? In 99% van de gevallen is “A+B = Idee”. Je versmelt 2 componenten en je maakt iets nieuws. Vaak ligt A binnen jouw eigen referentiekader en zodra je een koppeling met ‘B’ ziet, zal zich een idee ontpoppen. Het is dan ook zo hoe groter jouw referentiekader hoe meer sneller je een ‘B’ zal vinden.

Inspiratievol in 101 minuten

Stap 1 – 3 minuten nadenken over de vraag: “Waar heb ik inspiratie voor nodig?” Als je hier geen antwoord hebt, kun je maar beter alvast stoppen. Je moet namelijk wel een doel hebben.

Stap 2 – 50 minuten surfen. Ga opzoek naar ‘B’. Wat kan je gebruiken? Zoek het liefst op sites die zoveel mogelijk dingen bevatten die buiten jouw referentiekader liggen. Ik heb hieronder een lijstje met sites die veel willekeurige ‘rare’ en originele dingen laten zien. Genoeg voor uren surfplezier, maar denk eraan dat je maar 60 minuten hebt. De wekker gaat nu in.

• Butdoesitfloat (grafisch)
• Svpply (goederen)
• Buamai (grafisch)
• /// (kunst)
• Ubu (avant-garde geluid, bewegend beeld en poëzie)
• Andere suggesties? Zet ze in een reactie.

Een tip is om tijdens het surfen dingen die je cool vind op te slaan. Er zijn handige tools om dit te doen. Delicious (social bookmarking) en bijvoorbeeld Enjoysthin.gs (social image bookmarking). Installeer de ‘bookmarklets’ zodat je tijdens het surfen snel kan opslaan en weer verder gaan.

Stap 3 – 23 minuten relaxen. Even rust, achter die computer weg en alles laten bezinken wat zojuist is voorbij geflitst. Even op de bank met een biertje, wijntje of sapje en studentenhaver. Een rustig muziekje helpt ook bij mij. Mocht je Spotify hebben knal dan eens deze playlist aan of klik op een willekeurige artiest op Ubu, maar denk eraan: loop direct weer weg van die computer.

Stap 4 – 15 minuten reflectie. Waarschijnlijk heb je inmiddels al een paar ideeën opgedaan. Het wordt nu tijd om te gaan strepen in deze ideeën. Wat is reëel en wat is interessant? Mocht je een ‘image bookmarker’ hebben gebruikt: Wat raakte jou en wat vond je helemaal niks?

Stap 5 –  10 minuten relaxen. Zie stap 3.

Stap 6 – Aan de slag! Mocht je er even niet uitkomen, maak dan weer even een uitstapje naar jouw bookmarks of de site die je het meest raar vond. Let wel dat het bij een uitstapje blijft. Maximaal 5 minuten dwalen.

Succes!

Nou dacht ik, als keuzes toch al vast staan: Waarom dan ook niet patronen gebruiken om keuzes te nemen/onderbouwen? Ga ik vandaag lopend, fietsend of met de bus? Gooi het door een formule en je hoeft niet meer zelf te beslissen. Handig?

Wat als ik dus alle keuzes die je kan maken in fotografie nou eens baseer niet op het geen wat ik wil vertellen, maar bijvoorbeeld op de rij van Fibonacci³. Generatieve fotografie. Zo wil ik bijvoorbeeld een plek laten prikken door middel van gps-coördinaten die ik uit de cijfers haal. Zo moet ik dus naar een willekleurige plek toe. Wie weet waar ik zal belanden!? Maar ook andere keuzes als kijkrichting, hoek, hoogte, tijdstip, diafragma, belichting zullen worden bepaald door de cijfers. Op deze manier kan ik dus een rij cijfers tot een foto omtoveren net zoals rasterafbeeldingen.⁴

Op het moment ben ik nog bezig met uit te zoeken hoe ik 1 algoritme voor verschillende rijen kan maken. Want ik wil bijvoorbeeld ook de rij van Padovan⁵ of Kolakoski⁶ kunnen gebruiken. Zodra dit klaar is ga ik in Processing een programma schrijven waar ik een rij getallen in stop en vervolgens een handleiding voor het maken van de foto uit komt rollen.

Volgende week hoop ik de eerste foto’s te kunnen maken……

1. Scientists find clues to the formation of Fibonacci spirals in nature: http://www.physorg.com/news97227410.html
2. ‘Law-Like’ Mathematical Patterns in Human Preference Behavior Discovered: http://www.sciencedaily.com/releases/2010/05/100527013329.htm
3. 0,1,1,2,3,5,8,13,21,34 etc. http://oeis.org/A000045
4. Bijna alle computerafbeeldingen zijn rasterafbeeldingen. Afbeeldingen die op zijn gebouwd uit getallen, die vertaald worden naar pixels. http://en.wikipedia.org/wiki/Raster_graphics
5. Padovan sequence: http://oeis.org/A000931
6. Kolakoski sequence: http://oeis.org/A000002

Highscores in de comments….

1. Werkt helaas niet in een RSS-lezer

Toen kwam ik het begrip “IDN” tegen. Oorspronkelijk bedoeld om niet-latijnse letter toe te staan in domeinnamen. Dit maakt het mogelijk dat je symbolen gebruikt in een url. Bijvoorbeeld: ☺.com. Als je naar deze url zou gaan word je door gestuurd naar xn--74h.com. xn--74h is de zogenaamde ‘punycode’ voor ☺. Probeer ✌.tk maar eens….

Hoe kun je jouw favoriete symbooltje als domeinnaam toeëigenen? Dat is niet zo moeilijk, als de domeinnaam al vrij is. Eerst zul je opzoek moeten naar het symbooltje. Je kan er snel een uitzoeken op copypastecharacter.com maar je kan ook graven in de charts van “The Unicode Consortium”

De volgende stap is het symbooltje om te zetten naar punycode. Dat kan via deze site. Voeg daar jouw symbooltje in. Bijvoorbeeld

Het enige wat dan nog rest is het domein aan te vragen met de gecodeerd punycode. Niet alle TLD’s staan punycode toe, zo ook Nederland niet. Hier is de lijst met TLD’s die wel IDN registratie toelaten. Leuk is dat .TK, een gratis TLD, ook IDN accepteert. Leuk om mee te experimenteren natuurlijk.

Of het handig is, is te betwijfelen. Immers ✌ of ☺ zitten niet op een doorsnee toetsenbord. Wel zou je het als url shorterner kunnen gebruiken, net als de dienst tinyarro.ws die het met allemaal coole pijltjes oplost!

Happy domaining!

Les 1: Dit is een Cumulus wolk

Beeld je in: Het is zomer, je ligt op de rug languit in het gras met de neus in de lucht. Boven je drijven lieve Cumulus humilis wolkjes langs die zich aftekenen tegen een reeks wattige cirrus wolken. De een kijkt vogels, de ander wolken; Je hebt vliegtuigspotters, maar ook cloudspotters.

Het leuke aan cloudspotting is dat het overal kan en dat het geen inspanning vereist. Het geeft mij zelfs rust en bewustwording! Bewust van de zachte kolossen die daar boven zweven.

De oprichter van “The Cloud Appreciation Society”¹ heeft een leuk boek geschreven waarin veel weetjes, verhalen en informatie over verschillende wolken staat. Een aanrader!

edit: Vergeet ik haast de titel van het boek. “The Cloudspotters guide”²

1. Ja, er is zelfs een club die wolken aanbid. The Cloud Appreciation Society
2. link: Cloudspotters guide op CAS

Ook daarvoor is de verbeterknop aan de rechterkant; Een misvatting zit in een klein hoekje.

Heel iets anders, de politiek. Tijdens de verkiezingscampagnes van afgelopen verkiezingen heb ik me geërgerd aan de manier hoe politici met elkaar omgaan. Politici die elkaar de grond in boren, elkaars ideeën afkraken en ander gebekvecht.

Op mijn opleiding leer ik oplossingen, ideeën en concepten te maken. Dit lukt alleen als je synergie tussen mensen hebt. Laat elkaar voortborduren op elkaars ideeën, voordat je ze de grond in trapt. Dan kom je tot doordachte ideeën en oplossingen. Iets wat de politiek op dit moment nodig heeft.

Volgens mij zou de utopische democratie er als Rummikub uitzien. Niet elkaar van het bord slaan zoals bij schaken, maar elkaar aanvullen, net als bij Rummikub. Degene die het meest aanvult zal winnen. Politici van Nederland, willen jullie gaan rummikuppen alstublieft?

door Thomas Favre-Bulle